Autor: admin

Korektywne doświadczenie emocjonalne w psychoterapii: Pomiędzy naprawą przeszłości a ucieczką od teraźniejszości Nieświadoma misja w związku – poszukiwanie brakującego elementu rozwoju W psychoterapii pojęcie korektywnego doświadczenia emocjonalnego (corrective emotional experience) stanowi jeden z najważniejszych i najgłębszych mechanizmów zmiany. Zostało ono sformułowane przez Franza Alexandra i rozwinięte w nurcie psychodynamicznym. W swojej esencji oznacza ono, że aktualna, bezpieczna relacja (terapeutyczna lub partnerska) pozwala na ponowne, lecz tym razem w korzystnych warunkach, przeżycie emocjonalnych scenariuszy, które w dzieciństwie zakończyły się frustracją, zranieniem lub deficytem. Klient nieświadomie poszukuje w nowych związkach okazji, by otrzymać to, czego zabrakło mu dawniej: bezwarunkowej akceptacji, widzialności, stabilności, ochrony. Paradoks polega na tym, że ta sama siła, która napędza poszukiwanie bliskości, może również uniemożliwiać jej utrzymanie. Dla niektórych osób wejście w relację może służyć przede wszystkim zrealizowaniu tej…

Od fluidu do neuronów: jak Mesmer, hipnoza i spór o pamięć ukształtowały współczesną psychologię Historia psychologii to nie tylko linia prostych odkryć, ale często zakręcona ścieżka błędów, kontrowersji i nieoczekiwanych inspiracji. Podróż od spekulacji Franza Antona Mesmera do współczesnej neuronauki pokazuje, jak pozornie nienaukowe idee mogą nieumyślnie otwierać drzwi do głębszego zrozumienia umysłu, a także stanowić wieczne ostrzeżenie przed jego ułomnościami. Mesmer – Błędna teoria, przełomowa obserwacja Pod koniec XVIII wieku Franz Anton Mesmer wprowadził do Europy koncepcję „magnetyzmu zwierzęcego”. Wierzył, że niewidzialny fluid fizyczny przenika wszechświat, a choroby są skutkiem jego zaburzonego przepływu w ciele. Jego widowiskowe metody – indywidualne „pasy” dłońmi czy grupowe seanse przy „baquet” (drewnianej beczce z opiłkami żelaza) – miały przywracać równowagę fluidu, często wywołując gwałtowne „kryzysy lecznicze”. W 1784 roku królewska komisja naukowa z…

Pierre Janet: Zapomniany ojciec współczesnej psychologii, który wyprzedził Zygmunta Freuda Pierre Janet (1859–1947) to dziś postać często pomijana w podręcznikach historii psychologii. Tymczasem ten francuski psycholog, neurolog i filozof był jednym z prawdziwych pionierów dynamicznego rozumienia ludzkiej psychiki. Jego prace, które rozwinął pod okiem samego Jeana-Martina Charcota, nie tylko znacząco wyprzedzały koncepcje Zygmunta Freuda, ale także stały się dla niego kluczową inspiracją. Przez dziesięciolecia w Europie, a szczególnie we Francji, to właśnie dzieła Janeta, a nie Freuda, stanowiły fundament dla rozwoju psychologii głębi i psychoterapii. Życie i droga naukowa: od Salpêtrière do Collège de France Pierre Janet rozpoczął swoją karierę w epicentrum ówczesnych badań nad psychiką – w Salpêtrière w Paryżu, gdzie był uczniem legendarnego neurologa Jeana-Martina Charcota To właśnie w tym środowisku, obserwując pacjentów z histerią, Janet rozpoczął formułowanie…

Przymus powtarzania (repetition compulsion) w związkach romantycznych: Uwięzieni w cyklu powrotów i zmieniających się ról Niewidzialny reżyser życia. Dlaczego wciąż odgrywamy tę samą psychodramę? Głęboko w psychice niektórych osób działa potężna, często nieuświadomiona siła, która kieruje ich życiem miłosnym w powtarzalne, bolesne ścieżki. To przymus powtarzania (repetition compulsion) – koncept wprowadzony przez Freuda, opisujący tendencję do nieświadomego odtwarzania dawnych, nierozwiązanych traum i konfliktowych wzorców relacyjnych w aktualnych związkach. W kontekście partnerskim nie objawia się to jedynie jako wybór „tego samego typu” osoby. Przyjmuje bardziej złożoną, dynamiczną formę, która może stać się pułapką o dwóch ścianach: cyklicznego wchodzenia i wychodzenia z relacji oraz odgrywania w nich naprzemiennie ról przypisanych dawnym rodzicom. Osoba taka może być raz bezsilnym, porzuconym dzieckiem swojego rodzica, a raz wszechmocnym, odrzucającym rodzicem swojego partnera. Celem tego mechanizmu…

Współczesne wyzwania w psychoterapii par: Jak pracować z parami w dobie aplikacji randkowych i relacji „situationship”? Nowy krajobraz intymności – kiedy algorytm spotyka się z przywiązaniem Współczesna psychoterapia par staje przed koniecznością radykalnej aktualizacji swoich map nawigacyjnych. Tradycyjne modele, oparte na linearnych narracjach związku (zaloty, małżeństwo, dzieci), często nie przystają do płynnej, cyfrowej rzeczywistości, w której funkcjonują pary. Głównymi siłami kształtującymi ten nowy krajobraz są kultura aplikacji randkowych, promująca paradoks wyboru i mentalność „perpetuum mobile” w relacjach, oraz legitymizacja nieokreślonych form więzi, takich jak „situationship” – związek emocjonalnie zaangażowany, lecz celowo pozbawiony definicji, zobowiązań i przyszłości. Psychoterapeuta przestaje być wyłącznie specjalistą od konfliktu i komunikacji. Staje się „tłumaczem między światami” – pomaga parze rozszyfrować, jak niewidzialne algorytmy, normy kulturowe i nowe technologie wpływają na ich najintymniejsze dynamiczne interakcje. Proces psychoterapeutyczny…

Zaburzenia osobowości w relacjach partnerskich na przykładzie borderline i narcyzmu: Strategie przetrwania dla zdrowszego partnera i ramy psychoterapii Relacje z osobami cierpiącymi na zaburzenia osobowości z klastra B, w szczególności Borderline (BPD) i Narcystyczne (NPD), stanowią jedno z najbardziej złożonych i wyniszczających wyzwań zarówno dla partnerów, jak i dla terapeutów. Nie są to zwykłe „trudne związki”, lecz systemy relacyjne charakteryzujące się chroniczną niestabilnością, ekstremalną polaryzacją ról i głębokim zaburzeniem procesów przywiązaniowych. Partnerzy zdrowsi (częściej określani w literaturze jako „partnerzy nieposiadający zaburzenia” lub „współzależni”) znajdują się nie w związku, lecz w laboratorium skrajnych emocji, gdzie miłość miesza się z lękiem, oddanie z poczuciem uwięzienia, a współczucie z toksycznym poczuciem winy. Kluczem do zrozumienia tych diad jest odejście od patologizowania jednostki na rzecz analizy systemu, który wytwarza się między partnerami. Osoba z…

Psychoterapeutyczny bypass: kiedy proces psychoterapii staje się mechanizmem unikania Wszyscy słyszeliśmy o duchowym bypassie, ale czy jest to jedyny bypass w środowisku zajmującym się rozwojem duchowym, pracą nad sobą, rozwojem osobistym, psychoterapią? We współczesnej kulturze, w której uczestnictwo w psychoterapii staje się coraz bardziej powszechne i destygmatyzowane, pojawia się nowe, subtelne zjawisko. Psychoterapeutyczny bypass stanowi paradoksalny proces, w którym narzędzia i język przeznaczone do leczenia i rozwoju osobistego zostają nieświadomie przekształcone w mechanizmy obronne. Zamiast prowadzić do głębokiej transformacji i integracji wewnętrznych konfliktów, psychoterapia staje się wówczas przestrzenią do tworzenia wyrafinowanych iluzji postępu, podczas gdy rzeczywiste problemy życia codziennego pozostają nierozwiązane. Zjawisko to można porównać do sytuacji, w której osoba kupuje liczne książki o zdrowym odżywianiu, zapisuje się na kursy gotowania, śledzi profile dietetyczne w mediach społecznościowych, ale jednocześnie nie…